Lapsus calami

Lapsus calami

Novistine locum potiorem rure beato?

Constantis est nullo casu perturbari neque aut spe aut metu de suscepta sententia deterreri

Et nunc intelligite

Virtus nihil habet praestantius, nihil quod magis expetat, quam honestatem, quam laudem, quam dignitatem, quam decus

Liberis nihil carius humano generi est

Mitte iocos

Navem agere ignarus navis timet

Dei est eximia quaedam praestansque natura

Genus irritabile vatum

Humanus autem animus decerptus ex mente divina cum alio nullo nisi cum ipso deo [...] comparari potest

Id viri est officium; fletus muliebri ingenio additus

Angelus custos

Philosophia medetur animis, inanes sollicitudines detrahit, cupiditatibus liberat, pellit timores

Ad vitam aut culpam

Una salus victis nullam sperare salutem

Per longum et latum

Deus falli non potest

Quod non dedit fortuna, non eripit

Dum vires annique sinunt, tolerate labores! // iam veniet tacito tarda senecta pede

Digito monstrari


Menu

Qui spe aluntur, pendent
Beati, qui nunc esuritis, quia saturabimini
Quod in iuventute non discitur, in matura aetate nescitur
Quid non sentit amor?
Nil mortalibus arduum est
Qui homo timidus erit in rebus dubiis, nauci non erit
Deorum enim numini parent omnia
Instantiae crucis
Magister artis, ingeniique largitor venter
Etsi nihil habet in se gloria, cur expetatur, tamen virtutem tamquam umbra sequitur
Gaude sorte tua!
Pars magna fui
Quis furor, o cives!
Sed tempore ipso tamen apparet veritas
Potestne quicquam esse absurdius, quam quo minus viae restat, eo plus viatici quaerere?
In maiorem cautelam
Dies Dominica
Gaudet equis canibusque et aprici gramine campi
Materiam superabat opus
Anima naturaliter christiana